sobota, 29 kwietnia 2017

wywoływanie

1
Jestem w sile wieku
dwudziestego pierwszego
tak słabego
rozdwojonego w sobie
i we mnie

2
A może być pierwszy
może być ostatni
wątły lub niebaczny
każdy krok
 
stawiam w być nie być

3
Wielkie słowa
o przepaści
nieskończonej ciemności
i ciszy sfer
wstydzą się trochę

4
Wolę jaskinię brzucha
zakręty ucha
i pory skóry

5
Ciemność idzie za nami
obiecuje wywołać świat

na światło 



6 komentarzy:

  1. Ktoś zabrał ze sobą kolorowy ślad....
    Wiersza nie komentuję, nie umiem.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Chyba sama zrobiłam ten ślad - niechcący...

      Usuń
  2. robi wrażenie, poezja, wracam bo zostaje w pamięci ...
    ilustracja świetna :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Piękne...zostawia ślad, zapada głęboko

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To ważne, móc przeczytać, że się podoba - dziękuję.

      Usuń